Hindistan'ın Manipur eyaletindeki Loktak Gölü'nde bulunan yüzlerce yeşil ada, göl tabanına bağlı olmadıkları için su yüzeyinde hareket ederek yer değiştiriyor. Yerel halkın üzerine evler ve okul kurduğu bu adalar, bölgedeki yaşam ve ekosistem açısından önem taşıyor.
Yerel halkın “phumdi” dediği adalar, bitkilerin, toprağın ve ayrışan organik maddelerin zaman içinde birleşmesiyle oluşuyor. Süngerimsi yapıdaki bu kütlelerin büyük bölümü suyun altında bulunuyor.
Kurak mevsimde su seviyesi düştüğünde bitki kökleri göl tabanına ulaşarak besin alıyor. Yağışlarla su yükselince adalar yeniden yüzeye çıkıp göl üzerinde sürükleniyor.
Kuzeydoğu Hindistan'ın en büyük tatlı su gölü olan Loktak, binlerce balıkçının geçim kaynağı. Balıkçılar, yeterli kalınlığa ve büyüklüğe ulaşan adaların üzerine “phumsang” adı verilen kulübeler kuruyor; adalardan birinde çocuklar ve okuma yazma bilmeyen yetişkinler için bir okul bulunuyor. Göl üzerinde görülen çember biçimli bitki halkalarının bazıları da balıkçıların avlanma alanı oluşturmak için hazırladığı yapay yapılar.
Gölün güneyindeki yaklaşık 40 kilometrekarelik Keibul Lamjao Milli Parkı, dünyanın tek yüzen milli parkı olma özelliğini taşıyor. Yüzen çayırlardan oluşan park, nesli tükenme tehlikesindeki Sangai geyiklerinin son doğal yaşam alanı; süngerimsi zeminde yürümeye uyumlu bu tür, “dans eden geyik” olarak da anılıyor. Loktak Gölü, biyolojik çeşitliliği nedeniyle 1990'da Ramsar Sözleşmesi kapsamında uluslararası öneme sahip sulak alan ilan edildi.
Gölün doğal su döngüsü, elektrik üretimi amacıyla 1983'te faaliyete geçen Ithai Barajı'nın ardından değişti. Su seviyesinin yıl boyunca yüksek kalması, köklerin göl tabanına erişip besin almasını zorlaştırıyor; incelip parçalanan adalar hem canlı türlerini hem de geçimini gölden sağlayan yerel halkı tehdit ediyor.






