1895’te doğan Ali Şamil, dönemin sınırlı imkânlarına rağmen rüştiyeyi bitirdi. Boyu 1 metre 10 santimetreydi; ailesi Rus işgalinden kaçarak Mardin’e yerleşti.
Mardin’de bir handa dönemin Savaş Bakanı Enver Paşa’ya çay servisi yaptığı sırada 20 yaşındaydı. Enver Paşa’nın talimatıyla İstanbul’daki konağına götürüldü ve bir süre onun emir eri gibi çalıştı.
Enver Paşa İstanbul’dan ayrılınca Ali Şamil, padişah Vahdettin’in büyük kızı Fatma Ulviye Sultan’ın sarayına verildi. Yaklaşık iki yıl Ulviye Sultan ve eşi İsmail Hakkı Bey’le yaşadı; tavla oyunları sayesinde İsmail Hakkı Bey’le yakın dost oldu.
İsmail Hakkı Bey, Mustafa Kemal’in talimatıyla Milli Mücadele’ye katılmak üzere Anadolu’ya geçeceğini Ali Şamil’e söyledi. Ali Şamil, bu sırrı Vahdettin’e açıklamamak için kendisini de yanında götürmesini şart koştu ve İsmail Hakkı Bey’in yolculuğuna katıldı.
İkili gizli kimlikle Anadolu’ya geçince Mustafa Kemal onları Ankara’ya getirtti. Ali Şamil, Ankara’ya vardıkları akşam Kurmay Yüzbaşı Çopur Neşet’in evinde Mustafa Kemal’le aynı sofraya oturdu; yıllar sonra o akşamı “Hayatının en unutulmaz günü” diye anlattı.
İsmail Hakkı Bey masa başı görev yerine cephede bulunmak istedi. Ali Şamil de onun gönüllü emir eri olarak Batı cephesinde görev aldı; karargâhta muhaberat ve postacılık yaptı, telgrafları ulaştırdı ve asker mektuplarını yazdı. Düşmanla göğüs göğüse çarpışmadı, ancak ateş hattındaki direnişin yakın tanığı oldu.
Ali Şamil, Türk ordusuyla birlikte 9 Eylül 1922’de İzmir’e girdi ve kentten ayrılmayarak Basmane Garı’nda memur oldu. Cumhuriyet’in ilanından sonra Soyadı Kanunu’yla Güler soyadını aldı; emekliliğinin ardından Kahramanlar semtinde büyük bir kütüphanesi bulunan kıraathane açtı. İstiklal Madalyası alıp almadığı sorulduğunda “Yok” yanıtını verdi.






